NIEOCZYWISTE / Basia Abramowicz

Moje fotografie funkcjonują w stanie przejściowym – pomiędzy jawą a snem, pomiędzy obecnością a zanikiem. Projekt zbudowany jest z dyptyków, które stają się wizualnym zapisem pęknięcia świadomości: momentu, w którym obraz przestaje być jednorodny i rozpada się na dwa równoległe stany.
Zestawione ze sobą fotografie nie tworzą jednoznacznej narracji. Jest to raczej dialog, na zasadzie napięcia i niedopowiedzenia. Jeden obraz może odnosić się do cielesności, drugi do pustej lub nieokreślonej przestrzeni; jeden sugeruje obecność, drugi jej zanik. Wspólnie budują doświadczenie podobne do marzenia sennego – fragmentaryczne, niestabilne, pozbawione wyraźnych granic czasowych.