Fotografia staje się dla mnie narzędziem przechowywania emocji, ktore powstają na styku samotności, alienacji i poszukiwania własnej tożsamości. „Dyskomfort" to opowieść o ciele jako nośniku wewnętrznych napięć — akcie, który zamiast afirmować piękno, odsłania pęknięcia.
Interesuje mnie kruchość relacji z samym sobą i światem zewnętrznym: zaburzone więzi, autoagresja, utrata radości życia. W swoich pracach posługuję się surową formą aktu, w którą wplatam przedmioty i symbole — subtelne tropy prowadzące widza przez emocjonalny pejzaż niestabilności.

W hurtowni odzieży używanej wypatrzyłam sweter z napisem „legacy”. Ten pozornie drobny detal stał się tytułem projektu i punktem wyjścia do refleksji nad naszym wspólnym dziedzictwem – potężnym, wciąż rosnącym nadmiarem ubrań.

Gatis Indrēvics pokazuje wojsko z bliska — tak, jak widzi je ktoś, kto sam nosi mundur. Jego zdjęcia to proste, szczere kadry z codziennego życia żołnierzy: ludzie, sprzęt, krajobrazy. Bez patosu, ale z uważnością. Widać w nich siłę, skupienie i zwyczajną ludzką wytrwałość. To opowieść o służbie widzianej od środka — z perspektywy człowieka, a nie tylko munduru. Urodził się w Rydze, studiował na Wydziale Historii i Filozofii Uniwersytetu Łotewskiego. W 2002 roku rozpoczął służbę jako zawodowy żołnierz, a już rok później dołączył do zespołu „Auļi”

Wystawa poświęcona moim czarno-białym kontrastowym zdjęciom wykonanym oryginalnie na kliszy. Nazwa "bzdurki" wynika z połączenia zasłyszanych komentarzy

Co dzieje się z osobą, kiedy część jej wspomnień znika bezpowrotnie? Kim stajemy się, kiedy nasza wiedza o nas samych zaciera się? Te pytania są ze mną, od kiedy moja mama zaczęła chorować na demencję.

Właściwie nie ma dnia, w którym nie robię zdjęć. Fotografia staje się dowodem na istnienie niezwykłych zjawisk, sposobem na zatrzymanie czasu, mozaiką zdarzeń, pamięcią zewnętrzną. Oprócz zawodowych okoliczności związanych z mediami, fotografuję głównie z powodu zachwytu. Chcę złapać to, co pojawia się na chwilę. „Malarskość” tych chwil bierze się z wrażliwości na kolor. Tak powstały między innymi zdjęcia deszczowego Rzymu oglądanego przez okna autobusu.

Jesteśmy fotografami, którzy od 20 lat realizują projekt, który hasłowo można opisać jako abstrakcyjną fotografię przyrodniczą.

Najczęściej to ja sama jestem swoją modelką. Działam impulsywnie — jeśli wpadnę na pomysł i mam czas, realizuję go od razu; jeśli nie, wracam do niego, gdy znajdę chwilę. Fotografowanie siebie stało się dla mnie formą okazywania miłości — czymś, co robię wyłącznie od siebie i dla siebie.

Rodzinne archiwa fotografii to zjawisko powszechne i jednocześnie wyjątkowe. Ich zwyczajność i użytkowość w naszym życiu to tylko jeden z jej aspektów. Ich dwoistość polega z jednej strony na kultywowaniu pamięci o naszych przodkach, wspomnieniu ważnych chwil w naszym rodzinnym życiu, informacją o tych, którzy odeszli.