Ta seria to opowieść o kobiecości — nie tej oswojonej, wygładzonej i spełniającej oczekiwania, lecz tej, która kłuje, niepokoi i zostaje w oku jak drzazga.

o zjawisko, w którym gołębie wznoszą się na najwyższy możliwy dla nich pułap – nieosiągalny dla każdej rasy – wynoszący od 800 do 1200 metrów. Nazwa nawiązuje do wrażenia, jakie sprawiają na tej wysokości: ich skrzydła sprawiają, że pojawiają się i znikają w rytmiczny, migoczący sposób. Przypomina to ulotność wspomnień.

to cykl oparty na intuicji, emocjonalnym napięciu i świadomym odejściu od fotograficznej dosłowności. Monika Gądor wykorzystuje nieostrość, poruszenie, ziarno i mocny kontrast jako pełnoprawny język opowieści. Jej fotografie przypominają raczej urywki pamięci niż klasyczny zapis rzeczywistości — są fragmentaryczne, momentami surowe, chwilami niemal senne.

Analogowe fotografie oraz prace wykonane w szlachetnej technice mokrego kolodionu istnieją na granicy rzeczywistości i snu. Czarno-białe akty i portrety nie są jedynie zapisami ludzkich sylwetek — stają się medytacją nad kruchością istnienia, przemijaniem i próbą pogodzenia się z własną skończonością. Artysta zatrzymuje momenty, w których bezbronność człowieka ujawnia się najpełniej: w geście, spojrzeniu i nagości pozbawionej wszelkiej teatralności. Nie szuka piękna doskonałego. Interesuje go człowiek w swojej prawdzie — istota świadoma czasu, który nieustannie przepływa przez ciało i pamięć. Dzięki archaicznej technice obrazy zyskują niemal mistyczny charakter; wydają się pochodzić spoza czasu, jak ślady obecności bardziej niż same przedstawienia.

Wystawa „Zapach wiatru” to fotograficzna opowieść o fascynacji zwierzęciem od wieków obecnym w kulturze, krajobrazie i życiu człowieka. Prezentowane fotografie ukazują konie w różnych kontekstach – jako istoty silne i majestatyczne.

Moja fascynacja ostatnim światłem dnia sięga pierwszego pobytu w NowymYorku. Wystarczyło wznieść oczy w górę, aby dostrzec rozświetlone, szczytowe fragmenty gigantycznych wieżowców.

Wystawa jest całkowicie subiektywnym wyborem aktorek, jednakże wydaje się, że jest on bardziej zbliżony do ówczesnej popularności tych osób niż obecnego stanu wiedzy o ikonach epoki kina niemego.
Świadomym zabiegiem było pominięcie największych gwiazd kina tamtych czasów jak Pola Negri, Greta Garbo czy Marlena Dietrich wobec powracającej ich popularności i niezliczonej ilości poświęconych im publikacji.

Wystawa „Rok z fotografią” stanowi podsumowanie rocznego cyklu zajęć fotograficznych realizowanych w Galerii i Pracowni PATIO Radzyńskiego Ośrodka Kultury pod kierunkiem Tomasza Młynarczyka. Prezentowane prace są rezultatem procesu dydaktycznego, który łączył w sobie rozwój umiejętności technicznych z kształtowaniem świadomej postawy twórczej.