Od wieków wschodnia Polska była tyglem, gdzie mieszały się z racji swojego zamieszkania, a więc i losów, a co za tym idzie historii,
Zapraszamy 21 czerwca o godzinie 14:00 na oprowadzanie kuratorskie, które poprowadzi dr Małgorzata Surmacz.
O fotografiach w kontekście sztuki, historii i socjologii opowie również Grzegorz Sztal - właściciel Prywatnego Muzeum Znaki Czasu.
(ur. 3 sierpnia 1883 w Kijowie, zm. 10 października 1975 w Lublinie) – polski artysta fotograf. Członek Związku Polskich Artystów Fotografików. Zasłużony mieszkaniec Lublina, wczesne dzieciństwo spędził w Kijowie.
Zapraszamy 21 czerwca o godzinie 14:00 na oprowadzanie kuratorskie, które poprowadzi dr Małgorzata Surmacz.
O fotografiach w kontekście sztuki, historii i socjologii opowie również Grzegorz Sztal - właściciel Prywatnego Muzeum Znaki Czasu.
Edward Hartwig
ur. 6 września 1909 w Moskwie, zm. 28 października 2003 w Warszawie – polski fotograf. Jeden z najbardziej znanych na świecie fotografików polskich; uznawany za artystę wszechstronnego,
Urodziłem się 1986 w Kraśniku. Jestem niezależnym fotografem i tworzę własne subiektywne projekty.
Jestem Polską fotografką i ukończyłam studia z historii sztuki oraz fotografii. Wybrałam ścieżkę dokumentalną z powodu głębokiego zainteresowania ludźmi
ur. 1986 w Mikołajowie na Ukrainie. Fotograf, menedżer. Główny bohater projektu „Giant”. Absolwent Odeskiej Narodowej Akademii Technologii Żywności, Wydziału Ekonomii i Przedsiębiorczości Uniwersytetu Krok.
jest wielokrotnie nagradzanym fotoreporterem (Finalista Fotoreportera Roku 2020, I miejsce w kategorii fotoreportaż 2020, Grand Press Photo 2020 II miejsce w kategorii życie codzienne, Wyróżnienie Viva! Photo Awards 2020).
Ur. w 1970r Chirurg – Fotograf. Moja przygoda z fotografią rozpoczęła się w wieku 15 lat w klubie fotograficznym „Jupiter 72” w rodzinnym Szydłowcu. W czasie studiów medycznych pracowałem w Studenckiej Agencji
Projekt „TATTOOS OF WAR” dotyczy warstw. O pamięci zbiorowej. O refleksjach. O uczuciach i emocjach. O tym, co zostanie z nami na zawsze. Każdy ma swoje, ale wszyscy mówimy o tym samym. O bólu.
„To tak, jakbyśmy wybierali zdjęcie i wspomnienie, które najbardziej nas boli” – mówi mi koleżanka, przygotowując się do jednej ze strzelanin, „ale tak naprawdę w ciągu ostatniego roku mieliśmy tysiące takich chwil” – dodaje.
