Józef Szymańczyk (1909–2003) był fotografem samoukiem. Urodził się w Kosowie Poleskim. W wieku trzynastu lat został osierocony i musiał zapewnić sobie środki do życia. Podejmował się różnych prac, między innymi w tartaku czy składzie aptecznym. W tym okresie zainteresował się fotografią, której zaczął się uczyć u Borysa Kacena. Po zakupieniu swojego pierwszego aparatu zajął się fotografowaniem oraz samodzielnym wywoływaniem zdjęć. W połowie 1927 roku otworzył pierwszy zakład fotograficzny, a od 1934 roku zaczął wykonywać zdjęcia przedstawiające życie codzienne ludzi z okolicznych wsi, ciekawe obiekty i przestrzeń miasta.
Choć inspirował się ideą fotografii ojczystej Jana Bułhaka, bardziej skoncentrował się na utrwalaniu na kliszach mieszkańców Polesia, tworząc fotografie o charakterze dokumentalnym.

Kiedy światło zgasło, a jej obecność stała się niewidzialna dla oczu, zaczęłam szukać jej w inny sposób. Te zdjęcia to moja droga do ponownego spotkania z mamą. Nie jest to wierne odwzorowanie jej postaci, a raczej próba uchwycenia jej ducha, jej esencji, wspomnień, które wciąż we mnie żyją. Każde ujęcie to fragment

Prezentowane fotografie stanowią próbę subiektywnego opowiedzenia historii mojego taty– zapisanej nie tyle w jego portrecie, ile w miejscach i przedmiotach, które go otaczały. Każde ujęcie staje się nie tylko obrazem, lecz również nośnikiem wspomnień i emocji, osobistym śladem pamięci. Fotografie zostały opakowane w sposób symboliczny, a następnie wystawione na działanie czasu oraz czynników zewnętrznych. Ich celowe niszczenie staje się metaforą procesu zapominania, stopniowego zanikania wspomnień, które podobnie jak materia są kruche i nietrwałe

Choć jesteśmy bardzo różni, łączy nas jedno — pasja do przyrody. Dzielimy się naszą wrażliwością z innymi, wierząc, że dzięki temu przyczyniamy się do ocalenia choć odrobiny piękna

Wystawa "Nasze czasy" Cezarego Dubiela to zbiór surrealistycznych fotogramów nawiązujących do najlepszych wzorów malarskich sprzed wieku.

Wystawa prezentuje przedwojenną Polskę widzianą oczami Henryka Poddębskiego. Jego fotografie to dokumentacja miejskich pejzaży Lublina,
malowniczych krajobrazów i codziennego życia mieszkańców dawnych regionów kraju.

Cząstki ciężkie zwane barionami są głównym składnikiem tzw. zwykłej materii nazywanej też od nich materią barionową. Z niej zbudowane są gwiazdy, czarne dziury, planety, rośliny, grzyby, tworzywa sztuczne i zwierzęta, w tym my sami.

Zawsze, gdy krwawi, po trochu umiera. Kiedyś była Korą, dziewczyną, panną, córką, obietnicą blasku i ciepła. Teraz jest kimś innym, wyrwaną z ramion matki, uprowadzoną do podziemi, wędrującą przez lodowe pustkowia. Przechodzi ją dreszcz. Stoi na progu kobiecości i próbuje owocu, który wiąże ją z ciemnością. Staje się Persefoną, silniejszą, ale i bardziej smutną. Wie, że jej odmienione życie zamknie się w cyklu tęsknoty. Zysk i strata, zakwitanie i obumieranie, rozwój i rozpad, życie i śmierć, a potem znowu życie i znowu śmierć. W tym samym czasie, gdy samotna Demeter wędruje przez nocne ogrody, wykorzeniona przez odejście Kory przyroda zamiera. Obie kobiety tęsknią za sobą, ale tylko jedna z nich czuje silny związek z przeszłością. Córka musiała wykonać kolejny krok. Na chwilę powróci, by potem znowu odejść, bo przecież i ona zostanie kiedyś matką.

Fotografia staje się dla mnie narzędziem przechowywania emocji, ktore powstają na styku samotności, alienacji i poszukiwania własnej tożsamości. „Dyskomfort" to opowieść o ciele jako nośniku wewnętrznych napięć — akcie, który zamiast afirmować piękno, odsłania pęknięcia.
Interesuje mnie kruchość relacji z samym sobą i światem zewnętrznym: zaburzone więzi, autoagresja, utrata radości życia. W swoich pracach posługuję się surową formą aktu, w którą wplatam przedmioty i symbole — subtelne tropy prowadzące widza przez emocjonalny pejzaż niestabilności.