Zwiedzanie wystaw WFF w Centrum Spotkania Kultur Plac Teatralny 1, Lublin Wernisaż wystaw: 6 czerwca 2025, godz. 19:30 Wystawy czynne: 6 czerwca – 3 sierpnia 2025 Godziny otwarcia: codziennie, 8:00–21:00 Wstęp bezpłatny PODNIEBNE OBRAZY Na wystawę Podniebne Obrazy składa się kilkanaście prac z trzech niezamkniętych cykli długoterminowych. Projekt „Natural” pokazuje polski krajobraz, w który zaingerował przemysł....

Jest to metaforyczna podróż wgłąb otaczającego mnie świat w latach 2023-2024.
"Nie próbuj mnie zrozumieć, spróbuj zrozumieć samego siebie"
"Życie to zbiór subiektywnych wyborów i ich konsekwencje"

Weron od lat konsekwentnie utrwala i twórczo zniekształca przede wszystkim siebie, a z czasem – z rosnącym entuzjazmem – również innych, zwłaszcza przedstawicielki płci, która wcale mu nie jest wstrętna.

„... jest taki niewdzięczny moment podczas spaceru wzdłuż Evre, kiedy uwaga odwraca się, a spojrzenie staje się bardziej rozproszone.” — Julien Gracq

14 niezależnie wykonanych collodionowych obrazów, układających się w „trójwymiarową” postać. Przedstawia moment spokoju i ekstazy, kontrastujący z tragicznym losem Ikara w greckim micie.

Wystawa fotograficzna poświęcona Białej Podlaskiej, ukazująca miasto z dwóch zupełnie różnych perspektyw. Pierwsza część to obrazy znane i rozpoznawalne – codzienna Biała, widziana taka, jaka jest: w świetle dnia, w charakterystycznych miejscach, z bliska i bez upiększeń. 
Druga odsłona to spojrzenie bardziej eksperymentalne – fotografie, które dzięki różnorodnym zabiegom artystycznym zacierają granicę między rzeczywistością a wyobraźnią.

Pejzaż (jak i cała fotografia) – nigdy nie jest obiektywny. Możemy tylko negocjować ilość osobistej wizji.

Jest to projekt fotograficzny stanowiący przestrzeń do intymnej konfrontacji z historią, pamięcią i wszechobecną pustką. Bartosz Frątczak bazując na dokumentach fotograficznych oraz autorskich interpretacjach, zaprasza widzów do refleksji nad erozją pamięci, manipulacją historią i emocjonalnymi konsekwencjami życia w cieniu przeszłości.
Artysta, mieszkający w Wilnie zaczął eksplorować ślady przeszłości, nie tylko te widoczne, ale i te, które zostały wymazane. Fotografie balansują między dokumentem a interwencją artystyczną, ukazując procesy zanikania, transformacji i reinterpretacji przeszłości.
Choć punktem wyjścia jest Litwa, narracja mogłaby równie dobrze odnosić się do Szczecina, z okolic którego autor pochodzi. „Wymazywanie” nie jest bowiem opowieścią o jednym miejscu, ale o uniwersalnym mechanizmie pamięci i zapominania, o tym, jak człowiek współistnieje z historią – niewidzialną, a jednak wszechobecną, nieustannie kształtują nasze życie.

Tengri jest niebem. Tengri od wieków prowadziło swoje dzieci i ich stada przez
morze stepu. Tak, by nie zgubili swej drogi w przestrzeni i czasie.