Przez ostatnie cztery lata zanurzałem się w spokojnym majestacie moich ulubionych belgijskich i włoskich lasów, starając się uchwycić ich głęboką energię poprzez historyczny proces mokrej płyty kolodionowej.
Technika ta, której początki sięgają 1850 roku, jest w całości wykonywana ręcznie i wymaga absolutnego poświęcenia.
Każdy krok - od przygotowania chemii do wywołania ostatecznego obrazu - musi być wykonany na miejscu, w ciemni.

Zwiedzanie wystaw WFF w Centrum Spotkania Kultur Plac Teatralny 1, Lublin Wernisaż wystaw: 6 czerwca 2025, godz. 19:30 Wystawy czynne: 6 czerwca – 3 sierpnia 2025 Godziny otwarcia: codziennie, 8:00–21:00 Wstęp bezpłatny ROZŚWIETLIĆ NIEZNANE Przez dekady imię Kārlisa Lakšego (1892–1949) znikało w mroku zapomnienia. Jego historia — niemal wymazana z pamięci. Aż do momentu, gdy światło...

Zwiedzanie wystaw WFF w Centrum Spotkania Kultur Plac Teatralny 1, Lublin Wernisaż wystaw: 6 czerwca 2025, godz. 19:30 Wystawy czynne: 6 czerwca – 3 sierpnia 2025 Godziny otwarcia: codziennie, 8:00–21:00 Wstęp bezpłatny PODNIEBNE OBRAZY Na wystawę Podniebne Obrazy składa się kilkanaście prac z trzech niezamkniętych cykli długoterminowych. Projekt „Natural” pokazuje polski krajobraz, w który zaingerował przemysł....

Jest to metaforyczna podróż wgłąb otaczającego mnie świat w latach 2023-2024.
"Nie próbuj mnie zrozumieć, spróbuj zrozumieć samego siebie"
"Życie to zbiór subiektywnych wyborów i ich konsekwencje"

Weron od lat konsekwentnie utrwala i twórczo zniekształca przede wszystkim siebie, a z czasem – z rosnącym entuzjazmem – również innych, zwłaszcza przedstawicielki płci, która wcale mu nie jest wstrętna.

„... jest taki niewdzięczny moment podczas spaceru wzdłuż Evre, kiedy uwaga odwraca się, a spojrzenie staje się bardziej rozproszone.” — Julien Gracq

14 niezależnie wykonanych collodionowych obrazów, układających się w „trójwymiarową” postać. Przedstawia moment spokoju i ekstazy, kontrastujący z tragicznym losem Ikara w greckim micie.

Wystawa fotograficzna poświęcona Białej Podlaskiej, ukazująca miasto z dwóch zupełnie różnych perspektyw. Pierwsza część to obrazy znane i rozpoznawalne – codzienna Biała, widziana taka, jaka jest: w świetle dnia, w charakterystycznych miejscach, z bliska i bez upiększeń. 
Druga odsłona to spojrzenie bardziej eksperymentalne – fotografie, które dzięki różnorodnym zabiegom artystycznym zacierają granicę między rzeczywistością a wyobraźnią.

Pejzaż (jak i cała fotografia) – nigdy nie jest obiektywny. Możemy tylko negocjować ilość osobistej wizji.