Niepamięć w naszych wyobrażeniach potrafi pomieścić wszystkie doświadczenia, najbardziej mroczne i traumatyczne, jest przestrzenią nieograniczoną,

Autoportrety Iness Rychlik celebrują kobiece ciało jako wspaniałe narzędzie artystycznego wyrazu. Nacechowane symbolizmem obrazy snują niepokojące historie o intymności, zgubnych relacjach, osamotnieniu, a także szkodliwości utartych ról płciowych. W pracach tych pojawia się także motyw rzadkiej choroby dermatologicznej artystki – niegdyś skrywanego utrapienia, dzięki któremu z czasem nauczyła się doceniać swoją skórę jako ekspresyjne płótno. Iness Rychlik pisze historie pełne symbolizmu oraz metafor. Świadomie rezygnuje z pokazywania twarzy, aby umożliwić odbiorczyni analizę obrazu poprzez pryzmat osobistych doświadczeń.

Strenči — miasteczko jak wiele innych. A jednak niepodobne do żadnego. Z jednej strony miejsce pamięci — tragicznej, bolesnej, niezatartej. To tu, podczas II wojny światowej, zamordowano ponad dwustu pacjentów szpitala psychiatrycznego. Ślad tej zbrodni wciąż żyje w tkance miasta.
Ale Strenči to również opowieść o życiu. I to właśnie ono bije z tysięcy fotografii stworzonych przez lokalnych mistrzów obiektywu: Dāvisa Spundego, Jānisa Ziemeļnieksa oraz rodzeństwo Konrādsa Krauklisa i Paulīne Kraukle.
Dzięki nim Strenči stało się prawdopodobnie najlepiej udokumentowanym miastem Europy w okresie międzywojnia. W ponad 13 000 szklanych negatywów zaklęto codzienność i niezwykłość: odpusty i święta, portrety mieszkańców, miejskie pejzaże, momenty przełomowe i zupełnie zwyczajne.

Projekty „Anatomia ciszy” i „Naturalne instalacje” to wielowarstwowość
abstrakcji i codzienności; to połączenie i odbicie nie tylko fizycznych, ale i
głęboko metaforycznych elementów wody/powietrza.
Pustka, zawieszenie gdzieś między relacjami, inwersja dająca złudną
nadzieję, że nas tam nie ma. Te wizualne metafory pozwalają spojrzeć na
fragmentaryczność naszej egzystencji, nierozłącznie przenikającej się ze
światem natury, traktując ją nie tylko jako tło, ale jako integralny element
tożsamości i doświadczenia.

Jestem artystką wizualną i fotografką oraz założycielką festiwalu i ruchu artystycznego Neo-Pop-Romantic. Rozwijam się tworząc, malując i uwieczniając chwile z codziennego życia, przekształcając zwykłe w niezwykłe.

Zwiedzanie wystaw WFF w Centrum Spotkania Kultur Plac Teatralny 1, Lublin Wernisaż wystaw: 6 czerwca 2025, godz. 19:30 Wystawy czynne: 6 czerwca – 3 sierpnia 2025 Godziny otwarcia: codziennie, 8:00–21:00 Wstęp bezpłatny   THE B-SIDES Aneurysm, We Will Rock You, Silver Springs, Revolution – to tylko kilka przykładów znakomitych utworów wydanych jako strony B. Łączy je...

W 1962 roku, będąc jeszcze studentem, pracowałem jako tłumacz przy kręconym w Polsce francuskim filmie MANDRIN w reżyserii Jean Paul le Chanois.

Moja praca skupia się na badaniu naszych relacji z naturą przez pryzmat fotografii krajobrazowej. Podczas pandemii zafascynowałem się tym, jak proces kolodionowy uchwycił naturalne środowisko.

Seria poświęcona rozmyślaniom o nieakceptacji własnego ciała. Wiele osób odczuwa ból związany z posiadaniem ciała, którego nie akceptują.

Autorski projekt Mariusza Mykickiego pt. „MARS” powstał w wyniku odejścia od tradycyjnego fotografowania pejzażu górskiego i sięgnięcia po własne wizje, które rejestruje kamerą wielkoformatową.