WYSTAWY

Marcin Ryczek

Prace Marcina Ryczka to seria minimalistycznych, operujacych symbolami
fotografii. Ich przewodnia mysl to minimum formy, maksimum tresci.

Wystawa Młodzieżowego Koła Fotograficznego ”Migawka” „Moim obiektywem”,

Duchowość pogranicza – Narol

Plenery w Narolu są kontynuacją odbywających się od wielu lat plenerów pod wspólnym hasłem „Duchowość pogranicza”.

Tomasz Michałowski

urodził się w 1964 r. w Augustowie. Jest absolwentem Wydziału Operatorskiego Realizacji Telewizyjnej w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej,

Działające w Zamościu: Muzeum Fotografii Adama Gąsianowskiego, Fundacja „Obywatelski Wschód” oraz Komitet Społeczny imienia Bogumiły Sawy,

Z fascynacji artysty Kalwarią Zebrzydowską oraz misteriami - powstało ponad 80 albumów Bujaka. - „Kalwaria" ma dla mnie szczególne znaczenie, stanowi fotograficzną retrospektywę moich pielgrzymek do Kalwarii Zebrzydowskiej na przestrzeni czterech dziesiątków lat” - mówi Adam Bujak o fragmencie swojej twórczości, który przyniósł mu nagrody i uznanie na świecie.

To wyjątkowa prezentacja zdjęć świętego Jana Pawła II, ukazujących najważniejsze momenty jego życia i działalności. Autorem fotografii jest Adam Bujak – ceniony polski fotograf, który przez wiele lat towarzyszył Papieżowi w podróżach i codziennych obowiązkach.

Niepamięć w naszych wyobrażeniach potrafi pomieścić wszystkie doświadczenia, najbardziej mroczne i traumatyczne, jest przestrzenią nieograniczoną,

Autoportrety Iness Rychlik celebrują kobiece ciało jako wspaniałe narzędzie artystycznego wyrazu. Nacechowane symbolizmem obrazy snują niepokojące historie o intymności, zgubnych relacjach, osamotnieniu, a także szkodliwości utartych ról płciowych. W pracach tych pojawia się także motyw rzadkiej choroby dermatologicznej artystki – niegdyś skrywanego utrapienia, dzięki któremu z czasem nauczyła się doceniać swoją skórę jako ekspresyjne płótno. Iness Rychlik pisze historie pełne symbolizmu oraz metafor. Świadomie rezygnuje z pokazywania twarzy, aby umożliwić odbiorczyni analizę obrazu poprzez pryzmat osobistych doświadczeń.

Strenči — miasteczko jak wiele innych. A jednak niepodobne do żadnego. Z jednej strony miejsce pamięci — tragicznej, bolesnej, niezatartej. To tu, podczas II wojny światowej, zamordowano ponad dwustu pacjentów szpitala psychiatrycznego. Ślad tej zbrodni wciąż żyje w tkance miasta.
Ale Strenči to również opowieść o życiu. I to właśnie ono bije z tysięcy fotografii stworzonych przez lokalnych mistrzów obiektywu: Dāvisa Spundego, Jānisa Ziemeļnieksa oraz rodzeństwo Konrādsa Krauklisa i Paulīne Kraukle.
Dzięki nim Strenči stało się prawdopodobnie najlepiej udokumentowanym miastem Europy w okresie międzywojnia. W ponad 13 000 szklanych negatywów zaklęto codzienność i niezwykłość: odpusty i święta, portrety mieszkańców, miejskie pejzaże, momenty przełomowe i zupełnie zwyczajne.