Nazywam się Jarosław Pachala, mam 41 lat i jestem rodowitym Radzyniakiem. Od dziecka interesowałem się sprzętem zdalnie sterowanym. Od około 10 lat moją pasją są drony.
W ciągu dwudziestu kilku lat, które minęło od mojego pierwszego lotu, wiele się zmieniło. Założyłem rodzinę, moje dzieci zdążyły pójść do szkoły, a ludzi w powietrzu zastąpiły drony.
W zbiorach Prywatnego Muzeum Historycznego „Znaki Czasu” znajduje się pudełko zawierające 19 szklanych negatywów 9 x 12 cm wykonanych w latach 1917–1920,
Wystawa ukazuje kobiety w przestrzeni, w której codzienne granice ulegają rozmyciu, a rzeczywistość wchodzi w stan bezczasu. Bohaterki prac trwają w momentach zatrzymania, jakby na chwilę wyjętych z biegu historii, zamrożone pomiędzy jednym a drugim oddechem. W efekcie powstaje seria prac funkcjonujących na styku realności i zawieszenia. To właśnie w tym napięciu pomiędzy obecnością a bezruchem rodzi się ich siła.
to animacja poklatkowa opowiadająca o tragicznym losie pokolenia uwięzionego przez opresyjny system — pełen podwójnych standardów, manipulacji i propagandy.
to wystawa wyjątkowa — nie tylko ze względu na prezentowane fotografie, ale przede wszystkim z powodu ich autora.
Projekt łączący grafikę i fotografię, poświęcony ukraińskim uchodźcom, ich trudnej podróży i wspomnieniom, które przywieźli ze sobą przez granice. Ludzie poruszali się pieszo, samochodami, drogami i torami kolejowymi.
Wystawa fotograficzna poświęcona relacji między tożsamościami queer a światem przyrody. Projekt stawia pytania o to, co uznajemy za „naturalne” i komu przysługuje prawo do takiego określenia.
Wystawa zbiorowa w ramach Wschodniego Festiwalu Fotografii gromadzi osoby związane z fotografią, reprezentujące różne środowiska, doświadczenia i sposoby pracy.
Projekt jest refleksją na temat dorastania w czasach przyspieszonego rozwoju technologii i mediów społecznościowych. To metaforyczne spojrzenie na zjawisko głębokiego zanurzania się w wirtualność – przestrzeń oferującą znacznie silniejsze bodźce niż realny świat.
