WYSTAWY

Właściwie nie ma dnia, w którym nie robię zdjęć. Fotografia staje się dowodem na istnienie niezwykłych zjawisk, sposobem na zatrzymanie czasu, mozaiką zdarzeń, pamięcią zewnętrzną. Oprócz zawodowych okoliczności związanych z mediami, fotografuję głównie z powodu zachwytu. Chcę złapać to, co pojawia się na chwilę. „Malarskość” tych chwil bierze się z wrażliwości na kolor. Tak powstały między innymi zdjęcia deszczowego Rzymu oglądanego przez okna autobusu.

Jesteśmy fotografami, którzy od 20 lat realizują projekt, który hasłowo można opisać jako abstrakcyjną fotografię przyrodniczą.

Najczęściej to ja sama jestem swoją modelką. Działam impulsywnie — jeśli wpadnę na pomysł i mam czas, realizuję go od razu; jeśli nie, wracam do niego, gdy znajdę chwilę. Fotografowanie siebie stało się dla mnie formą okazywania miłości — czymś, co robię wyłącznie od siebie i dla siebie.

Ur. 28 IV 1876 r. w Sucholipiu k. Krasnegostawu na Lubelszczyźnie. Był jednym z prekursorów polskiej fotografii krajoznawczej. Fotografią zainteresował się jeszcze w gimnazjum, pierwsze próby podejmował na własnoręcznie zrobionym aparacie. Pasję kontynuował na studiach technicznych w Charkowie. Po ukończeniu studiów zamieszkał w Warszawie. Odwiedzając krewnych na Lubelszczyźnie często wykonywał rodzinne fotografie, które później przesyłał w formie pocztówek. W roku 1907 został członkiem Warszawskiego Towarzystwa Fotograficznego.