Co dzieje się z osobą, kiedy część jej wspomnień znika bezpowrotnie? Kim stajemy się, kiedy nasza wiedza o nas samych zaciera się? Te pytania są ze mną, od kiedy moja mama zaczęła chorować na demencję.

Właściwie nie ma dnia, w którym nie robię zdjęć. Fotografia staje się dowodem na istnienie niezwykłych zjawisk, sposobem na zatrzymanie czasu, mozaiką zdarzeń, pamięcią zewnętrzną. Oprócz zawodowych okoliczności związanych z mediami, fotografuję głównie z powodu zachwytu. Chcę złapać to, co pojawia się na chwilę. „Malarskość” tych chwil bierze się z wrażliwości na kolor. Tak powstały między innymi zdjęcia deszczowego Rzymu oglądanego przez okna autobusu.

Jesteśmy fotografami, którzy od 20 lat realizują projekt, który hasłowo można opisać jako abstrakcyjną fotografię przyrodniczą.

Najczęściej to ja sama jestem swoją modelką. Działam impulsywnie — jeśli wpadnę na pomysł i mam czas, realizuję go od razu; jeśli nie, wracam do niego, gdy znajdę chwilę. Fotografowanie siebie stało się dla mnie formą okazywania miłości — czymś, co robię wyłącznie od siebie i dla siebie.

Ur. 28 IV 1876 r. w Sucholipiu k. Krasnegostawu na Lubelszczyźnie. Był jednym z prekursorów polskiej fotografii krajoznawczej. Fotografią zainteresował się jeszcze w gimnazjum, pierwsze próby podejmował na własnoręcznie zrobionym aparacie. Pasję kontynuował na studiach technicznych w Charkowie. Po ukończeniu studiów zamieszkał w Warszawie. Odwiedzając krewnych na Lubelszczyźnie często wykonywał rodzinne fotografie, które później przesyłał w formie pocztówek. W roku 1907 został członkiem Warszawskiego Towarzystwa Fotograficznego.

Rodzinne archiwa fotografii to zjawisko powszechne i jednocześnie wyjątkowe. Ich zwyczajność i użytkowość w naszym życiu to tylko jeden z jej aspektów. Ich dwoistość polega z jednej strony na kultywowaniu pamięci o naszych przodkach, wspomnieniu ważnych chwil w naszym rodzinnym życiu, informacją o tych, którzy odeszli.

13 czerwca odbędzie się wernisaż wystawy „Czar starej fotografii. Zamość” prezentującej zdjęcia z najnowszego albumu Adama Gąsianowskiego, zatytułowanego „Fotograficzna historia Zamościa”

13 czerwca zapraszamy na otwarcie wystawy fotograficznej pt. „Zamojskie studnie. Marzenie Bogumiły Sawy” i pokaże utrwalone na kliszach nieistniejące studnie na zabytkowej zamojskiej Starówce – te sfotografowane przez regionalistkę, i te znacznie starsze, przedwojenne, a także akwarelę Jana Pawła Lelewela z 1824 roku z zachowanym wizerunkiem barokowej studni przed kamienicą pod św. Kazimierzem – tej właśnie, dla której Bogumiła Sawa ufundowała studium architektoniczno-przestrzenne.