„... jest taki niewdzięczny moment podczas spaceru wzdłuż Evre, kiedy uwaga odwraca się, a spojrzenie staje się bardziej rozproszone.” — Julien Gracq
14 niezależnie wykonanych collodionowych obrazów, układających się w „trójwymiarową” postać. Przedstawia moment spokoju i ekstazy, kontrastujący z tragicznym losem Ikara w greckim micie.
Wystawa fotograficzna poświęcona Białej Podlaskiej, ukazująca miasto z dwóch zupełnie różnych perspektyw. Pierwsza część to obrazy znane i rozpoznawalne – codzienna Biała, widziana taka, jaka jest: w świetle dnia, w charakterystycznych miejscach, z bliska i bez upiększeń.
Druga odsłona to spojrzenie bardziej eksperymentalne – fotografie, które dzięki różnorodnym zabiegom artystycznym zacierają granicę między rzeczywistością a wyobraźnią.
Współczesne badania nad pamięcią podkreślają rolę narracji wizualnych w konstruowaniu tożsamości. Fotografia domowa staje się zarówno dokumentacją, jak i kreacją wspomnień. Doświadczenie fotografii rodzinnej, jej selekcja i inscenizacja, wpływają na kreowanie tożsamości jednostki.
W trakcie spotkania przyjrzymy się mechanizmom pamięci opartej na domowych zdjęciach, ich wpływowi na tożsamość oraz znaczeniu tych procesów w autorskich projektach polskich artystów. Szczególną uwagę poświęcimy mechanizmom wypełniania luk pamięciowych przez narracje i obrazy będące efektem transmisji międzypokoleniowej.
Pejzaż (jak i cała fotografia) – nigdy nie jest obiektywny. Możemy tylko negocjować ilość osobistej wizji.
Jest to projekt fotograficzny stanowiący przestrzeń do intymnej konfrontacji z historią, pamięcią i wszechobecną pustką. Bartosz Frątczak bazując na dokumentach fotograficznych oraz autorskich interpretacjach, zaprasza widzów do refleksji nad erozją pamięci, manipulacją historią i emocjonalnymi konsekwencjami życia w cieniu przeszłości.
Artysta, mieszkający w Wilnie zaczął eksplorować ślady przeszłości, nie tylko te widoczne, ale i te, które zostały wymazane. Fotografie balansują między dokumentem a interwencją artystyczną, ukazując procesy zanikania, transformacji i reinterpretacji przeszłości.
Choć punktem wyjścia jest Litwa, narracja mogłaby równie dobrze odnosić się do Szczecina, z okolic którego autor pochodzi. „Wymazywanie” nie jest bowiem opowieścią o jednym miejscu, ale o uniwersalnym mechanizmie pamięci i zapominania, o tym, jak człowiek współistnieje z historią – niewidzialną, a jednak wszechobecną, nieustannie kształtują nasze życie.
Tengri jest niebem. Tengri od wieków prowadziło swoje dzieci i ich stada przez
morze stepu. Tak, by nie zgubili swej drogi w przestrzeni i czasie.
Wystawa ZADRA prezentuje fotografie, które powstały z potrzeby porozumienia z przyrodą. Zatrzymują nas, dając obietnicę rozmowy twórczyni z otaczającym ją światem.
Woda i wiatr potrafią rzeźbić. Niosąc ze sobą piasek i odpowiednio długo oddziałując na skałę tworzą formy abstrakcyjne,
Gdy ktoś mnie pyta dlaczego fotografuję, odpowiadam zazwyczaj: bo jestem wolnym człowiekiem, płacę podatki a fotografowanie jest dozwolone.
