Kiedy światło zgasło, a jej obecność stała się niewidzialna dla oczu, zaczęłam szukać jej w inny sposób. Te zdjęcia to moja droga do ponownego spotkania z mamą. Nie jest to wierne odwzorowanie jej postaci, a raczej próba uchwycenia jej ducha, jej esencji, wspomnień, które wciąż we mnie żyją. Każde ujęcie to fragment

Prezentowane fotografie stanowią próbę subiektywnego opowiedzenia historii mojego taty– zapisanej nie tyle w jego portrecie, ile w miejscach i przedmiotach, które go otaczały. Każde ujęcie staje się nie tylko obrazem, lecz również nośnikiem wspomnień i emocji, osobistym śladem pamięci. Fotografie zostały opakowane w sposób symboliczny, a następnie wystawione na działanie czasu oraz czynników zewnętrznych. Ich celowe niszczenie staje się metaforą procesu zapominania, stopniowego zanikania wspomnień, które podobnie jak materia są kruche i nietrwałe

Choć jesteśmy bardzo różni, łączy nas jedno — pasja do przyrody. Dzielimy się naszą wrażliwością z innymi, wierząc, że dzięki temu przyczyniamy się do ocalenia choć odrobiny piękna