W projekcie realizowanym przez rok wspólnie z nastoletnią córką artystka bada to, co widzialne i niewidzialne w ich relacji. Poprzez nakładanie na siebie pamięci, dystansu i bliskości projekt porusza się między momentami spontanicznymi a świadomie konstruowanymi. Obrazy zapisują „tu i teraz”, zachowując idee, narracje i emocje w chwili, gdy się ujawniają. Tworzą alternatywne opowieści o więzi matki i córki — zabawny, a zarazem szczery sposób zatrzymania ich relacji.

Lančaričová przygląda się samej istocie fotografii. Ogranicza pole swoich poszukiwań do jej podstawowych elementów: światła, czasu, materiału światłoczułego i aparatu. Interesuje ją to, w jaki sposób te składniki budują obraz oraz jak fotografia może ujawniać warunki własnego powstania.

Projekt rozwijany od 2021 roku tworzy cykl inscenizowanych autoportretów. Każda fotografia opowiada osobną historię i odsłania różne aspekty osobowości, wyobraźni oraz subiektywnego doświadczenia tożsamości.
Punktem odniesienia dla projektu jest słynne zdanie Arthura Rimbauda: „Ja to ktoś inny”.