W zbiorach Prywatnego Muzeum Historycznego „Znaki Czasu” znajduje się pudełko zawierające 19 szklanych negatywów 9 x 12 cm wykonanych w latach 1917–1920,
Wystawa ukazuje kobiety w przestrzeni, w której codzienne granice ulegają rozmyciu, a rzeczywistość wchodzi w stan bezczasu. Bohaterki prac trwają w momentach zatrzymania, jakby na chwilę wyjętych z biegu historii, zamrożone pomiędzy jednym a drugim oddechem. W efekcie powstaje seria prac funkcjonujących na styku realności i zawieszenia. To właśnie w tym napięciu pomiędzy obecnością a bezruchem rodzi się ich siła.
Projekt łączący grafikę i fotografię, poświęcony ukraińskim uchodźcom, ich trudnej podróży i wspomnieniom, które przywieźli ze sobą przez granice. Ludzie poruszali się pieszo, samochodami, drogami i torami kolejowymi.
Wystawa fotograficzna poświęcona relacji między tożsamościami queer a światem przyrody. Projekt stawia pytania o to, co uznajemy za „naturalne” i komu przysługuje prawo do takiego określenia.
Wystawa zbiorowa w ramach Wschodniego Festiwalu Fotografii gromadzi osoby związane z fotografią, reprezentujące różne środowiska, doświadczenia i sposoby pracy.
Projekt jest refleksją na temat dorastania w czasach przyspieszonego rozwoju technologii i mediów społecznościowych. To metaforyczne spojrzenie na zjawisko głębokiego zanurzania się w wirtualność – przestrzeń oferującą znacznie silniejsze bodźce niż realny świat.
to cykl fotograficzny stanowiący wizualny esej o zawieszonym czasie, introspekcji i teatralności codzienności. Światło pełni tu rolę równorzędną względem postaci i miejsca – nie tylko oświetla, lecz tworzy przestrzeń znaczeń: neonowa poświata, ciepły blask lampy, zimne odbicia – każdy promień, każda plama światła wskazuje kierunek emocji.
Na tych fotografiach nie ma śmierci, choć jest obecna w tle.
Ocalone konie. One już tam były. Stały u progu końca. Lecz los zmienił kierunek. To że dziś istnieją jest wynikiem decyzji człowieka. Gestu, który zatrzymał to, co wydawało się być nieuniknione.
Moje fotografie funkcjonują w stanie przejściowym – pomiędzy jawą a snem, pomiędzy obecnością a zanikiem. Projekt zbudowany jest z dyptyków, które stają się wizualnym zapisem pęknięcia świadomości: momentu, w którym obraz przestaje być jednorodny i rozpada się na dwa równoległe stany.
Gabriela Bartosik to artystka , której bliskie jest surrealistyczne pojmowanie świata. Kocha zaskakiwać , łączyć to ,co pozornie do siebie nie pasuje. Silna potrzeba doświadczania siebie w skrajnych emocjach I udział w arteterapii ukształtowały w niej dojrzałą artystkę.
