Projekt rozwijany od 2021 roku tworzy cykl inscenizowanych autoportretów. Każda fotografia opowiada osobną historię i odsłania różne aspekty osobowości, wyobraźni oraz subiektywnego doświadczenia tożsamości.
Punktem odniesienia dla projektu jest słynne zdanie Arthura Rimbauda: „Ja to ktoś inny”.
Żyjąc w pośpiechu nie zwracamy uwagi na detale którymi obdarza nas świat. Budujemy miasta, piękną architekturę, drogi i dbamy o ciała, dążąc do trwałości i nieśmiertelności. To jednak tylko iluzja człowieka ograniczonego zmysłami, który dostrzega zaledwie trzy milimetry z dziesiątek metrów widma promieniowania elektromagnetycznego.
Projekt jest próbą pogodzenia się z przemijaniem i aktem zawierzenia losu potężnym i niepoznanym prawom natury. Jesteśmy we wszechświecie jak pszczoła, której percepcja nie pozwala pojąć że produkuje miód dla pszczelarza.
Projekt powstawał przez rok — od 24 lutego 2022 do 23 lutego 2023 roku — w prowizorycznej ciemni urządzonej w piwnicy. Każdego dnia artysta wykonywał fotogram z jednego negatywu przedstawiającego kobiece ręce trzymające białą kartkę papieru.
Powtarzalny gest pracy w ciemni stał się dla niego sposobem mierzenia się z doświadczeniem wojny, bezradności i gniewu.
Roland Okoń jest fotografem, który udowadnia, że za obiektywem można stać, mając jednocześnie coś do powiedzenia. Zamiast czekać na idealne światło, od 2008 roku sam kreuje wizje, które zdążyły już odwiedzić galerie od Warszawy po Nowy Jork. Roland łączy dwie pasje: fotografię i przekonanie, że świat bez mięsa ma więcej kolorów (choć jego coroczny, czarno-biały kalendarz wegetariański na to niekoniecznie wskazuje). Kiedy nie jest zajęty ratowaniem estetyki i etyki za pomocą obiektywu, prowadzi wrocławską Galerię OKO, gdzie – jak sam mówi – „zamiast oglądać świat przez wizjer, oglądam go przez ramę obrazu".
Fotografie są próbą uchwycenia i zapisania upływu czasu. Działanie fotografa można porównać do wehikułu czasu, pozwalającego na spotkanie z różnymi nieraz ważnymi, czasem śmiesznymi, a niekiedy zwyczajnymi rzeczami. Przedmioty zostały przedstawione w sposób teatralny, co jednocześnie daje wgląd w niegdysiejszą codzienność. Utrwalono nie tylko zarys ich wyglądu, ale i formę przestrzenną.
Zbiór prac powstałych w ramach dyplomu fotograficznego w Lubelskiej Szkole Sztuki i Projektowania.
Projekt Show Must Go On pokazuje występy drag jako miejsce spotkania ludzi o różnych tożsamościach i doświadczeniach. Pokazy Drag Queen celebrują bycie sobą, kreatywność i swobodę wyrażania siebie. Jednocześnie przełamują społeczne schematy i sztywne podziały na płcie. Dzięki przesadnej, teatralnej formie drag podkreśla różnorodność i pomaga budować poczucie wspólnoty.
to opowieść o społeczności, która powstaje raz w roku na leśnej polanie nad jeziorem. Przez kilka letnich miesięcy spotykają się tu ludzie przyjeżdżający
Reportaż Fishermen Days jest projektem długoterminowym poświęconym życiu rybaków w różnych częściach świata.
Nazywam się Jakub Nowaczyk. Mój ojciec, Leszek Nowaczyk, zmarł z powodu nadużywania alkoholu. Miałem wtedy szesnaście lat. Dzień jego śmierci pamiętam jako jeden z najpiękniejszych dni mojego życia. Z czasem zacząłem przyzwyczajać się do jego nieobecności. Początkowo czułem ulgę—nie było już kłótni, krzyków ani przemocy w domu. Jednak uczucie pustki nigdy mnie nie opuściło.
Na początku 2023 roku, przeszukując strych rodzinnego domu, natrafi łem na dziennik mojego ojca zatytułowany „Ciemne myśli". Znalazłem też setki zdjęć i listów.
Ta seria to opowieść o kobiecości — nie tej oswojonej, wygładzonej i spełniającej oczekiwania, lecz tej, która kłuje, niepokoi i zostaje w oku jak drzazga.
