Projekt rozwijany od 2021 roku tworzy cykl inscenizowanych autoportretów. Każda fotografia opowiada osobną historię i odsłania różne aspekty osobowości, wyobraźni oraz subiektywnego doświadczenia tożsamości.
Punktem odniesienia dla projektu jest słynne zdanie Arthura Rimbauda: „Ja to ktoś inny”.
Żyjąc w pośpiechu nie zwracamy uwagi na detale którymi obdarza nas świat. Budujemy miasta, piękną architekturę, drogi i dbamy o ciała, dążąc do trwałości i nieśmiertelności. To jednak tylko iluzja człowieka ograniczonego zmysłami, który dostrzega zaledwie trzy milimetry z dziesiątek metrów widma promieniowania elektromagnetycznego.
Projekt jest próbą pogodzenia się z przemijaniem i aktem zawierzenia losu potężnym i niepoznanym prawom natury. Jesteśmy we wszechświecie jak pszczoła, której percepcja nie pozwala pojąć że produkuje miód dla pszczelarza.
Projekt powstawał przez rok — od 24 lutego 2022 do 23 lutego 2023 roku — w prowizorycznej ciemni urządzonej w piwnicy. Każdego dnia artysta wykonywał fotogram z jednego negatywu przedstawiającego kobiece ręce trzymające białą kartkę papieru.
Powtarzalny gest pracy w ciemni stał się dla niego sposobem mierzenia się z doświadczeniem wojny, bezradności i gniewu.
