Na tych fotografiach nie ma śmierci, choć jest obecna w tle.
Ocalone konie. One już tam były. Stały u progu końca. Lecz los zmienił kierunek. To że dziś istnieją jest wynikiem decyzji człowieka. Gestu, który zatrzymał to, co wydawało się być nieuniknione.

Moje fotografie funkcjonują w stanie przejściowym – pomiędzy jawą a snem, pomiędzy obecnością a zanikiem. Projekt zbudowany jest z dyptyków, które stają się wizualnym zapisem pęknięcia świadomości: momentu, w którym obraz przestaje być jednorodny i rozpada się na dwa równoległe stany.

Gabriela Bartosik to artystka , której bliskie jest surrealistyczne pojmowanie świata. Kocha zaskakiwać , łączyć to ,co pozornie do siebie nie pasuje. Silna potrzeba doświadczania siebie w skrajnych emocjach I udział w arteterapii ukształtowały w niej dojrzałą artystkę.

Od kilkudziesięciu lat jestem związany zawodowo i emocjonalnie ze środowiskiem osób z niepełnosprawnościami. Ponad dwadzieścia lat fotografuję ich życie Ta niezwykła wspólna podróż w otoczeniu ludzi dotkniętych niepełnosprawnością, z ich trudnym losem i traumatycznymi doświadczeniami, jest dla mnie niezwykłym i każdorazowo wzruszającym przeżyciem.