Gabriela Bartosik to artystka , której bliskie jest surrealistyczne pojmowanie świata. Kocha zaskakiwać , łączyć to ,co pozornie do siebie nie pasuje. Silna potrzeba doświadczania siebie w skrajnych emocjach I udział w arteterapii ukształtowały w niej dojrzałą artystkę.

Od kilkudziesięciu lat jestem związany zawodowo i emocjonalnie ze środowiskiem osób z niepełnosprawnościami. Ponad dwadzieścia lat fotografuję ich życie Ta niezwykła wspólna podróż w otoczeniu ludzi dotkniętych niepełnosprawnością, z ich trudnym losem i traumatycznymi doświadczeniami, jest dla mnie niezwykłym i każdorazowo wzruszającym przeżyciem.

W serii „Neither Horse nor Tiger” Alnis Stakle przemierza chińskie miasta, rejestrując nocne sceny jako formę osobistej eksploracji. Obserwacje miejsc i ludzi układają się w rodzaj wizualnego rytuału — intymnego studium doświadczenia i pamięci.

to opowieść o tradycyjnym rzemiośle wyplatania mat z turzycy w północnym Wietnamie. Autor, wykorzystując aparat fotograficzny i drona, dokumentuje kolejne etapy pracy — od ścinania roślin na podmokłych polach, przez suszenie, rozdzielanie włókien i barwienie ich naturalnymi pigmentami, aż po tkanie mat na tradycyjnych lub mechanicznych krosnach.

Projekt „The Scar We Both Inherited” powstał podczas wizyty w Hiroszimie — mieście na zawsze naznaczonym bombardowaniem atomowym z 6 sierpnia 1945 roku. Dziewięć dni później, 15 sierpnia, Korea odzyskała niepodległość.

W projekcie realizowanym przez rok wspólnie z nastoletnią córką artystka bada to, co widzialne i niewidzialne w ich relacji. Poprzez nakładanie na siebie pamięci, dystansu i bliskości projekt porusza się między momentami spontanicznymi a świadomie konstruowanymi. Obrazy zapisują „tu i teraz”, zachowując idee, narracje i emocje w chwili, gdy się ujawniają. Tworzą alternatywne opowieści o więzi matki i córki — zabawny, a zarazem szczery sposób zatrzymania ich relacji.

Lančaričová przygląda się samej istocie fotografii. Ogranicza pole swoich poszukiwań do jej podstawowych elementów: światła, czasu, materiału światłoczułego i aparatu. Interesuje ją to, w jaki sposób te składniki budują obraz oraz jak fotografia może ujawniać warunki własnego powstania.

Projekt rozwijany od 2021 roku tworzy cykl inscenizowanych autoportretów. Każda fotografia opowiada osobną historię i odsłania różne aspekty osobowości, wyobraźni oraz subiektywnego doświadczenia tożsamości.
Punktem odniesienia dla projektu jest słynne zdanie Arthura Rimbauda: „Ja to ktoś inny”.

Żyjąc w pośpiechu nie zwracamy uwagi na detale którymi obdarza nas świat. Budujemy miasta, piękną architekturę, drogi i dbamy o ciała, dążąc do trwałości i nieśmiertelności. To jednak tylko iluzja człowieka ograniczonego zmysłami, który dostrzega zaledwie trzy milimetry z dziesiątek metrów widma promieniowania elektromagnetycznego.
Projekt jest próbą pogodzenia się z przemijaniem i aktem zawierzenia losu potężnym i niepoznanym prawom natury. Jesteśmy we wszechświecie jak pszczoła, której percepcja nie pozwala pojąć że produkuje miód dla pszczelarza.

Projekt powstawał przez rok — od 24 lutego 2022 do 23 lutego 2023 roku — w prowizorycznej ciemni urządzonej w piwnicy. Każdego dnia artysta wykonywał fotogram z jednego negatywu przedstawiającego kobiece ręce trzymające białą kartkę papieru.
Powtarzalny gest pracy w ciemni stał się dla niego sposobem mierzenia się z doświadczeniem wojny, bezradności i gniewu.